Жасым сексеннен асса да, есiм­нен адаса қойған жоқпын. Мақтанғаным емес, Сiз 1993 жылы Қызылордаға сәуiр айында келгенiңiзде, тұрғындар өтiнiшi бойынша сiзге бата берген қариямын. Қазақта «Алтын алма, алғыс ал» деген қасиеттi сөз бар. Бұны кiм болса да бiлгенi жақсы. «Құр аяққа бата жүр­мейдi» деген де сөз бар, бұны да бiлсе артық емес.

Осы бiзде мемлекеттiк салада қызмет ететiндер әрi мемлекеттiк қызмет, әрi бизнеспен шұғылданып, қайсыбiреулерi кафе, мейрамхана ашып, дүкен ұстап, оларды жақындарының аттарына жаздырып, ештеңе бiлмегендей сайрандап жүр. Бұл қызмет бабын пайдалану емес пе? Мұндай жағдай республика дең­гейiн­де кең таралған.

Құрметтi Нұрсұлтан Әбiшұлы! 16 миллиондай тұрғыны бар қазақстандағы мекемелерде 105-110 мыңдай iрiлi-уақты шенеунiк жұмыс iстейдi екен. Бұлар – бюджет қаражатымен жұ­мыс iстейтiн тұлғалар. Әр­қайсы­сында 65-70 миллиондай тұрғыны бар Англияда,Францияда, Жапонияда орта есеппен 18-20 мыңдай ғана шенеунiк бар кө­рiнедi. Бұған Сiз қалай қарайсыз? Сiздi осындай деректер ойландыра ма?

Биыл Астананың 11 жылдық тойы үш күн қатарынан тойланды. Бұған қанша қаражат кеттi, қанша қонақ шақырылды? Айналып келгенде, мұның бәрi халықтың қаражаты емес пе? Осы шаралардың қажетi қанша деп ойлаймын кейде.