1921 жылы 22 наурыздан шыға бастады
Бастапқы
АЙТЫЛҒАН СӨЗ
Осы күнге дейін көп нәрсе айтылды ғой. Бұл неткен үнсіздік деген сұрақ менің көкейімде әр кез тұрады. Мен күнде таңертең тұрғанда бір жақсы хабар естігім келіп тұрады. «Зәкеңді өлтірген адамдарды тауыпты», я болмаса «сол істі қайта қарауға кірісіпті» дегендей хабарларды естігім келеді. Бірақ, өкінішке қарай, қазір бізде құлақ естімейтін, көз көрмейтін уақыт болып тұр.
Автор: Мақпал Жүнісова, Қазақстанның халық әртісі, әнші
Информационный сервер xFRK: валютные баннеры для Вашего сайта
Жас Алаш №23 (16209)   18 наурыз, сенбі 2017
"Жас Алаштың" отбасы және денсаулық қосымшасы.
19 наурыз 2017
Жартыкеш жанұя

Мен ол кезде жас едім. Көрікті болдым, тәкаппар-тұғынмын. Дәулетті отбасында өскендіктен бе, айналамдағы жандарға мұрнымды шүйіре қарайтынмын. Тым менмен едім. Әке-шешем де айтқанымды екі етпейтін – не қаласам сол болды. Не ішем, не киемін деген жоқпын. Мектепте сабақты жақсы оқып, үлгілі оқушы атандым. Зеректігімнен шығар, жоғары оқу орнына өз күшіммен түстім. Құрбы-құрдастарымның алдында да сыйлы, беделді болдым. Жігіттер шырқ үйіріліп жанымнан шықпайтын. Курстастарымның алды 2-3 курстарда үйлене бастады. Ниет білдіріп, сөз салған талай жігіттің бетін қайтарып, оларға күле қарадым. Сөйтіп жүргенде институт қабырғасындағы бес жыл зу етіп өте шықты. Қыз-жігіттердің көпшілігі дипломдарын алып, ауылдарына қайтып жатты. Ал мен тек мансапты көздедім, тұрмыс құрып, үй болу туралы ой әсте миыма кіріп-шықпады. Отбасылық өмір аяғыма тұсау салады деп ойладым. Шынымды айтсам, күйеуге тиіп, оның жағдайын жасап, ата-ененің қас-қабағына қарауды артық шаруа деген көзқарастағы мен күйеуге тимей-ақ үй болуға, бала табуға болады деген пиғылда болдым. Сөйтіп, өзім ұнатқан жігітпен көңіл қосып, өзім үшін бала туып алдым.
Бүгінде өзім армандаған сол биік мансап-мұратқа жеттім – басымда баспанам бар, қызметім жоғарылады, ұлым мен қызым бірдей өсіп келеді дегендей... Ештеңеден таршылық көрмеймін. Тек... осы күні бір-ақ нәрсе жетіспейтін сияқты болады да тұрады. Ол – отбасының жылуы, жарасымды шаңырақтың шаттығы екен. Өзімшілдігімнен жартыкеш отбасының іргесін қалағанымды кеш түсіндім. Сол өкініш өзегімді өртейді...


А.ОҢҒАРҚЫЗЫ
Алматы қаласы

« алдыңғы бетке  |  келесі бетке »
ПІКІРІН БІЛДІРГЕНДЕР (0)
Пікіріңізді бөліскіңіз келсе:*
Жазылатын пікірдің көлемі 500 символдан аспауы керек
Аты-жөніңіз:*
E-Mail (сайтта жарияланбайды):
Мына код-сандарды енгізуіңізді сұраймыз:*
Жаңарту
* - жазылуы міндетті