Халқымызда “ауруын жасырған өледi” деген жақсы нақыл сөзi бар. Мұны айтып отырған себебiм, қазақ қоғамы әлi де тәуелсiз мемлекетке тән принциптердi ұстанудан қашқақтайды. Қазақ қашанда төзiмдi, қонақжай халық. Бұл қасиет қазақ халқына тумысынан берiлген ғой. Қой аузынан шөп алмас момын қазақтың бойына бiткен көреалмаушылық, жағымпаздық қасиеттi қалайда жойғысы келген талай хандар, батырлар, жыраулар мен билер, ақын-жазушылар мен ғұламалар арманда кеттi. Батырлық болмаса да бүгiнгi қазақ қулық-сұмдық пен алдап-арбаудан, жағымпаздықтан ешкiмге дес бермейдi. Жағынумен күнiн кешкен өскелең ұрпақ жалтақтық пен жалған сөйлеуге көштi. “Елiме, жерiме, халқыма” деп еңбек етiп, маңдай терiн төгiп отырғандар аз. Қазiр заман солай. Әркiм өз тiршiлiгiмен кеткен. Халық үшiн еңбек етiп, ұлт үшiн қызмет етiп жүргендер тым аз. Өзiнен жоғары тұрған бiреудi қос қолдап мақтасақ та, “мынауың дұрыс емес” деп айтып жатқан пенде жоқ. Елдегi түрлi әдiлетсiздiктi өткiр сынап, халықтың намысын оятатын, айбынды сөз айтып жатқандардың тағдыры қыл үстiнде. «Сасқан үйрек артымен сүңгiдiнiң» кебiн киiп отырған жайымыз бар. Құдай “көрмегендi көрдiм” деп, “естiмегендi естiдiм” деп жалған куәгер болуды күнәға балаған. Ал қазiр, “барлығы жақсы” деген сөзге әуес әрiптестерiмдi көргенде “осылардың жүрегiнде иман бар ма екен?” – деп ойланамын. Әншейiнде бөсiп сөйлегендердiң былайғы өмiрiне назар аударып көрiңiзшi. Олардың iшiнде күнiн әрең көрiп жүргендер бар. Олай болса, әлгi айтылған мақтаулар мен марапаттаулар қайда?
Осыған дейін де әуелі патшалық Ресей, кейін тоталитарлық жүйе тұқыртып ұстап, жасқаншақ етіп жіберген ғой! Сол дерт жайлаған безді сылып алып тастайтын басшы керек-ақ еді!