9 ақпан 2010
Өтiрiк өлең
Қазақ сатирасының классигi Оспанхан Әубәкiровтiң жары Нұрсұлу Рақымжанқызының айтуынша, Осекеңнiң әлi баспа жүзiн көрмеген бiраз дүниелерi бар екен. “Егер мұның бәрiн жинастырсам, бiр кiтаптың көлемiндей болып қалады” дейдi Нұрсұлу жеңгей. Нұрсұлу Рахымжанқызы Осекеңнiң еш жерде жарияланбаған бiр топ өтiрiк өлеңiн “Сүзеген сөзге” ұсынды. Осекең бұл өлеңдердi кезiнде неге жариялатпаған? Бiздiң ойымызша, өнерге аса зор жауапкершiлiкпен қарайтын Осекең бұл өлеңдердi әлi де пiсiре түсудi, жетiлдiре түсудi ойластырған секiлдi. Бәлкiм, басқалай себептерi де болуы әбден мүмкiн...
Не десек те, қазақ сатирасының өрен жүйрiгiнiң артына қалдырған әрбiр сөзi – бiз үшiн үлкен мұра. Iрi сый. Сондықтан да Осекеңнiң өлеңдерiн “Тәбәрiк” деген айдармен жариялауды жөн көрдiк.
Түсiмде мая-мая түбiт көрдiм,
Жылы дүние жинауға үмiткермiн.
“Бөкебай табылды!” деп ұмтылғанда
Мөңiреп ұшып кеткен бұлтты көрдiм.
**
Бiр жасымнан жұмысқа орналастым,
Қазанның қақпағына қазан астым.
Қазанымды басыма киiп алып,
Өрт шығарған қақпағын ала қаштым!
***
Жөнi жоқ ақша шашып шашылғанның,
Iсi ол көзi ағарып асынғанның!
Қысып ап башпайыма ұстараны
Аяғыммен өзiмнiң шашымды алдым.
***
Көрiп едiм аюды, арыстанды,
Қасқырды, Қабаныңды, Сауысқанды.
Бiр күнi өз көзiммен өзiм көрдiм
Өзiн даттап, өзiмен алысқанды.
***
Бiр күнi дәп алдымнан айна көрдiм,
Бос айнаға қарауды пайда көрдiм.
Қарасам қарсы алдымда көк желкем тұр,
Ойладым “мұндай адам қайда көрдiм!”
***
Тау мен шөлiм өзiме өзi мекен,
Тау – рахат, шөл деген төзiм екен.
Ай жоқ, Күн жоқ. Бiрдеме жарқырайды,
Бұл не десем...өзiмнiң көзiм екен.
***
Спорттың шұғылдандым түрнiгiмен,
Үй тiктiм үй үстiне түндiгiмен.
Қызымыздың бiр қызы ұл туғанда
Салып қалды басыма кiндiгiмен.
***
Қорықпаймын Аюдан, Арыстаннан,
Қасқырдан, Құмырсқадан, Сауысқаннан
Қорқамын өз-өзiмнен бәйге алғаннан,
Тамағын жұрттан бұрын тауысқаннан.
***
Мен өзiм кiшкентайдан өрге бастым,
Табаныма сурет сап көрме аштым.
Көлеңкемдi қораға байлап қойып
Өтiрiк сурет салғаннан жалықпаспын...
Оспанхан Әубәкiров
