1921 жылы 22 наурыздан шыға бастады
Бастапқы
АЙТЫЛҒАН СӨЗ
Біздің еліміздегі өз ұлтына қарсы қастандық атаулының бәрі де қазақтың атымен жасалады. Қазақтың келешегі үшін туған жерімізді, ана тілімізді сатамыз, қазақтың келешегі үшін ар-ұятымызды саудаға саламыз, қазақтың келешегі үшін өз бауырларымызды бульдозермен үйлерін талқандап, еңіреп жылап-сықтаған әке-шешемізді, апа-қарындастарымызды “өлмесең өрем қап” деп қарғап, арттарынан бір кесек тас лақтырамыз. Ең қорқыныштысы осы опасыздықтардың бәрі де “Қазақтың келешегі үшін!” деген “ұлы” ұрандардың арқасында жүзеге асырылады.
Автор: Амангелді Кеңшілікұлы, әдебиет сыншысы
Информационный сервер xFRK: валютные баннеры для Вашего сайта
Жас Алаш №93 (16175) 22 қараша, сейсенбі 2016
"Жас Алаштың" сатиралық беті.
22 қараша 2016
Үйлiбайдың үйiндегi айтыс
Қымызға қызыл кеңiр­дек­тен тойып алған Түйсiк әңгi­менi түйдектете соғып отыр:
– Қазақтың қазiргi халi көкпарға тартқан лақтай. Екеу өрге тартса, төртеу көрге тартады. Айнала жем­­­қорлық. Жер сату. Өтiрiк мақтау!
Төрдегi қара сақал Қаратай ұстаса кеттi.
– Әй, Түйсiк, сен өйтiп өкi­­метке тiл тигiзбе! Шүкiр де Құдайға. Ел тыныш. Жұрт аман. Не бопты? Бiр жағ­дай бола қалса, заң бар. Сұрайды. Тексередi.
– Дұрыс қой. Көке-ау, ел тыныш, жұрт аман екенi рас. Бiрақ сол тыныштық кiмнiң есебiнен болып отыр? Ол үнсiз, көнбiс қа­зақ­тың маңқ етпес мар­ғаулығынан болып отыр. Қазiр қара халық соттасуды қойған. Бай-бағлан, шенеу­нiктен теңдiк ала алмасын бiледi. Бiр күндiк күн көрiс, амандығы болса, сол олжа. “Заң”, “заң” деп зар еңi­рей­сiз. Кәне, сол заң?
Отырғандар шуласа кеттi.
– Дұрыс!
– Дұрыс емес.
– Мәке.
– Жәке....
 Бозтөбеден келген Мең­­дiбай ақсақал былай дедi:
– Ағайын, таласпаңдар! Бастан өткерген мен айтайын. Өткермесең нең­дi айтасың? Жемқорлықтың барлық сала, қызмет, аурухана, мектебiңе дейiн жайлап алғаны рас. Кеше келiнiм мед­бикелiкке кi­рейiн десе, төрт жүз мың теңге сұрапты.
– Кiм?
– Кiм болушы едi, бас дә­рiгер.
– Бас дәрiгер демеңiз, мас дәрiгер деңiз.
Мәндiбай ақсақал даусын кенеп, жұртқа бiр қарады да және сөйледi.
– Бұл бергi жағы. Арғы жағын айтсам шай iшуге шамаң келмей шалқаңнан түсесiң.
– Е, айтыңыз. Ар жағы қалай?
– Қымбат курорттарға жолдама әпер, жиһаз, ананы-мынаны әпер дейдi екен қызталақтар.
– Сонда пара алғанымды дәлелдей алмайды дегенi ме?
– Дәл солай!
– Қулығын!
– Әй, бiр комиссия ке­лiп быт-шытын шығарса ғой.
– Комиссия не дейдi? Ол да соның адамы.
Бұғыбай бұлқынып шы­ға келсiн: “Қызықсың сен, айналайын-ау сен қалтама көк қағаз салып жатсаң мен сенi тексерем бе? Тексер­меймiн. Комиссия да солай. Ақы­мақ болмаса, ақылды адамның бәрi дұрыс деп жөнiне кетедi”.
– Иә, солай!
– Айтпақшы, жер сатуымыз не болды?
– Оны Тәкеңнен сұ­раңдар.
– Жәке...
– Мен сiз сөйлегенде сө­зiңiздi бөлген жоқпын ғой. Шуламаңыздар. Алтыбай ағам айтсын.
Алтекең бұрын әкiм­шi­­лiкте iстеген бәрiн бi­ледi. Қазiр зейнеткер.
– Ендi келiп жер дей­сiздер, ә. Бiлуiмше, жер әл­деқешен сатылып кеткен. Бiрақ басқа жолмен. Қазiр не оңай, қалқайған қазақты алдау оңай! Жер ендi бұрынғыдай қаттап-қағаздап сатылмайды. Сатылатын жерге шетел­дiк­тер­дiң өз­де­рi келедi,– дедi Алтекең ыңыранып.
– Түсiнбедiк!
–Түсiнбейтiн несi бар? Елiмiзге Қытай елу бiр завод-фабрик салады деп келiсiлдi ме?
– Келiсiлдi.
– Ендi қараңыз. Әр зауытқа мың қытай маманы келсе, кеңесшi, нұс­қау­шы, алып кел-барып ке­лi бар, екi мың адам қоса ке­ледi. Осыны елу бiр өн­дiрiс орнына кө­бейтiңiз. Сонда сiз сататын 1,8 мил­лион гектар жердi игеретiн қытай өзi-ақ келмей ме?!
– Астапыралла!
– Рас-ау.
– Әне, қазақтың қа­зiргi халi бала сияқты... Апыр-ай, Алтеке, ауылдан аттап шықпайсыз, осының бәрiн қайдан бiлесiз?
–Неге бiлмеймiн?! Ел құлағы елу, жұрттың бәрi осылай деп шулап жүр.
– Дұрыс. Осылай екен, жұрт мұны жоғарыға неге айтпайды?
–Айтсаң, жұмыстан қуыласың. Кiмнiң далада қалғысы келедi. Бәрiнiң бала-шағасы бар.
Жұрт дүрлiгiсiп кеттi:
– Намыс жоқ бiзде!
– Ұрлық-қарлық. Бетi­мен кеткен...
– Намысың бар болса өзiң неге айтпайсың? Сен тасада қалып “аби­зател­нi” басқалар айту керек пе?
– Байқап сөйле!
– Не демексiң?
Үйлiбайдың құрқылтайдай үйiнiң топалаңы шықты. Бiреудi бiреу ұғып болар емес. Бiреу кесе лақтырды. Бiреу кө­сеу лақтырды. Таяқ тас­қа тимесе де, басқа ти­е­­дi екен, басын қос қолдап ұстағандар кө­бейдi. Мiне, Үйлiбай көкемнiң үйiндегi айтыс-тартыс осылай аяқталды.
Ералхан Жылқыайдарұлы
« алдыңғы бетке  |  келесі бетке »
ПІКІРІН БІЛДІРГЕНДЕР (0)
Пікіріңізді бөліскіңіз келсе:*
Жазылатын пікірдің көлемі 500 символдан аспауы керек
Аты-жөніңіз:*
E-Mail (сайтта жарияланбайды):
Мына код-сандарды енгізуіңізді сұраймыз:*
Жаңарту
* - жазылуы міндетті