– Жасым – 22-де. Бұл iспен айналысқаныма екi жылдан асып барады. Табысым жаман емес. Жалғызбасты болғандықтан, өзiме жетедi. Бiрақ, «тапқан табысыммен отбасын құрып, оны асырай аламын» деп айта алмаймын. Мұндай жұмысты мiсе тұтамын деп ойлаған жоқ едiм. Амал жоқ, мұны да iстеуге тура келдi. Басқа жұмыстың ыңғайы көрiнбей тұр. Ауылдағы әке-шешеме қайтқым да келедi. Бiрақ, ауылда да жұмыс жоқ қой. Оларға масыл болып қайтем?!

 

– Ауылда ең кенже ұлымның қолында тұрамын. Қолымызда сауын сиырдан басқа малымыз қалмады. Үш немерем бар. Ұлым – жұмыссыз. Келiнiм – мектепте кiтапханашы. Менiң зейнетақым бар, оның жалақысы бар. Соған күнелтiп жүрмiз. Онымыз iшiп-жемiмiзден артылмайды. Ер адам емес пе, ұлым қол қусырып отырудан жалығып, «қалаға көшейiк» дейдi. «саған онда кiм жұмыс дайындап тұр? Қартайған шағымда ешқайда да бармаймын», – деп мен отырмын. Тұрмысымыз, мiне, осындай.

– Алматы қаласынан 30 шақырым жердегi «Бәйтерек» елдiмекенiнде тұрамын. Бұл жерге оншақты жыл бұрын көшiп келдiк. Қаланың өзiнен үй алуға мүмкiндiгiмiз болмағаннан, «барып-келiп iстесек те жұмыс табылады» деп, осы жердi таңдадық. Өзiм жергiлiктi мектепте сабақ беремiн. Күйеуiм қаладағы әртүрлi құрылыс компанияларында жұмыс iстейтiн. Айлығы да жаман емес едi. Ол табыс тауып тұрғанда алған жерiмiзге кiшiгiрiм үй салып, азын-аулақ мүлiк жинап, тұрмысымызды бiраз жақсартып алған едiк. Несиеге жеке көлiк те алғанбыз. Бiрақ, оны кейiннен сатып жiберуге мәжбүр болдық. Көлiктiң үнемi жүрiп тұруы үшiн де ақша керек. Күйеуiм жұмыстан шығып қалған кезде, не iстерiмiздi де бiлмей қалдық. Күйеуiм болса содан берi жұмыссыз. Сәтi түссе, анда-санда жеке адамдардың кiшiгiрiм монша, қора-қопсысын салып, ақша табады. Болмаса, ол да жоқ. Менiң еңбек өтiлiм аз болғандықтан, жалақым да мардымсыз. Оның үстiне мектепке керектi қағаз-қаламдардың барлығын өз қалтамыздағы ақшаға аламыз. Мектеп жасына толмаған екi балам бар. Олар әзiрше алып бергенiмдi жеп, жылы үйде әкелерiнiң қасында отыр. Ертең олар оқуға барғанда, не iстейтiнiмiздi де бiлмеймiн...