Газетіміздің №32 санында Тұрсынбек Ешенқұловтың «Дулатқа дұғай сәлем!» атты мақаласы жарық көрген. Онда автор «Гауһартас» фильмінің сценарийіне таласы барын айтады. Автордың пікірі редакцияның көзқарасын білдірмейді. «Жас Алаш» газеті – ашық, сыни пікірге әрқашан ашық алаң. Сол мақалаға орай жазушы, Мемлекеттік сыйлықтың лауреаты Дулат Исабеков хабарласқан еді. «Қалай жауап берерімді білмей отырмын» деген жазушымен сұхбаттасып, оқырмандарымызға жауабын да, мағыналы әңгімесін де ұсынып отырмыз.  

Мен Дулат Исабековтің кабинетіне кіргенде, жазушы жаңа темекісін тұтатты. «Бағашармысың?» «Иә». Өзім баяғыдан білетін, шығармаларының ішінен ең алғаш «Әпке» пьесасын оқып, онысын әкемтеатрдан тамашалаған жазушымның алдында отырмын. «Біз соғысты көрген жоқпыз», «Дермене», «Сүйекші» повестерін, «Талахан-186», «Ескерткіш», «Қарашаңырақ» әңгімелерін қызыға оқыған кездерімде алған әсерлерімді айтқым-ақ келіп отыр. Бірақ бүгін мүлде басқа мәселе туралы әңгімелесу үшін кездесіп отырмыз. Бұлай бетпе-бет бірінші рет жолықтым. Ылғи телефон арқылы сөйлесетін едім. «Бағашармысың?» деуі сол. Үлкен жазушының солай сұрағанының өзі кейінгі біз сияқты жастарға мәртебе ғой.

Мен бәрінен бұрын өзім қатты ұнататын «Өкпек жолаушының» авторымен сұхбаттасып отырғаныма қуандым-ау деймін…

«Гауһартас» қалай дүниеге келді?

– Мен ондай жазушыны танымаймын, Қуанышбайдан, Кәдірбектен, Бексұлтаннан сұрадым. Ешкім білмейді. Өзім де көрген адам емес. Өмірімде Ұзынағашта екі-ақ кездесу өткіздім. Ол жақта біреумен шай ішкен емеспін. Бір рет Тұманбай екеуміз бардық. Ол кезде Жамбылдың мерейтойы еді. Музейінде болдық та, қайттық. Сонда топтың ішінде амандасқан шығар. Кім есімде қалады?!

Өзінің жазуына қарағанда, менімен араласып жүрген сияқты. Жазушыны оқымасаң да, атын білуің керек қой. Бір шығармасын естисің. Тіпті ондай да адам емес. Керек десең, маған «Дулат» деп айтуға хақы жоқ. Ал, сөйтіп айтайын. Кеше Бексұлтан да қарап шығып, әбден күйініп, «Жас Алашқа» не болған, менің де мақаламды басып жүреді. Бірақ мынаусы несі?» деп ренжіді. Мен де ренжідім. Егер шығармамды сынап жатса, мейлі дейсің. Айтыпты, өз пікірін білдіріпті дейсің. Ренжісең, ренжірсің.

Ол шығарманы оқымаған. Және кекесінмен жазыпты. «Әскерде күзетте тұрып, қой туралы жаза салған» дейді. Шығарманы адам қойға қарап отырып жаза ма? Ол – қойшы туралы емес, сұлулық пен дөрекілік туралы шығарма.

– «Гауһартасты» әскерде жүргенде қалай жаздыңыз?

– Бес жыл университетте оқығаннан кейін, әскери кафедра болмады да, мені азаматтық борышымды өтеуге алып кетті. Мәскеудің іргесіндегі Кубинка деген жерде болдым. Қалың орман. Әлі күнге әскери фильмдерінде сол жерді көрсетеді. Үлкен әскери база. Бүкіл әскери ұшақтар сонда. Мен сол жерде сегіз ай болдым. Сол кезде қорғаныс министрі Гречко екі рет келіп кетті. Бұл сол әскери бөлімнің маңыздылығын көрсетеді. Біз сондай маңызды объектілерді күзететін батальон болдық. Өте қауіпті еді. Қалың орманның ішінде не күзетіп отырғаныңды өзің білмейсің. Қолыңда автомат. Кітап оқуға, темекі шегуге хақың жоқ. Онда – гаупвах. Екі сағат тұрасың.  Сонда арқамды қабырғаға берем да, алдымды түгел қарап тұрамын. Кезекші келе жатады, солдаттар жүреді. Алдыма темір бөшкені қойып, үстіне газет жайып, қарға сияқты екі шоқып бір қарап, «Гауһартасты» жаздым. «Лениндік бөлме» деген болатын. Екі сағат демалыс беретін. Өзіңді ретке келтіруің керек.  Сол уақытты пайдаланып жалғасын жазамын. Жазып біткенімді сол жердегі қазақтарды жинап алып оқимын. Үш батальоннан қазақ жігіттер жиналатын. Солардың арқасында мен осы шығарманы тез бітірдім. Жай ғана маңайда қыдырып жүріп қалсам, «Неге жүрсің? Жалғасын жазсаңшы» дейтін. Сол кезде жазған дәптерім үйде бар, әлі күнге дейін сақтап жүрмін. «Гауһартас» біткеннен кейін Калинин қаласына кеттім. Онда офицерлік курсқа барып, лейтенант болып шықтым. 1966 жылы жазып бітіп, 1967 жылы «Жұлдыз» журналына басылды.

Мәселе сол повесті әскерде жүріп жазуымның бір себебі – барлық ақымақтық сонда. Бір жерді қаздырады да, қайтадан көмдіреді. Ешқандай логикасыз, бір-біріне кереғар дүниелер. «Гречко келе жатыр» деп қарды боятты. Қар қалың, екі метр. Ертең еріп кетеді ғой десең, ешкім тыңдамайды. Менің ондайға жаным қарсы болды. Сондай кезде өзіме жақын, жаным қалаған дүние іздеп, «Гауһартасты» таптым.

Кейіпкерлерімнің атын бірден ойластырдым. Салтанат бірден шықты. Ондай кейіпкер Әуезовте де бар ғой. Ана жігіттің «менің де кейіпкерімнің аты Салтанат еді» дегенге айтып отырмын. Шығарманың атын ең бірінші «Дала еркесі» деп қойған едім. «Жұлдызға» бергенде, Сырбай Мәуленов –редактор. Рахметолла Райымқұлов бөлім басқарады. Сол кісі оқып шығып, ол кезде онымен жақсы таныс емес едім, жақсы бағалады. «Тамаша екен. Енді редакторға беремін» деді. Сырбай аға оқып шығып, қолымды алды. «Айналайын, мынауың тамаша болыпты. Нөмірге жібердік» деді. 1979 жылы неміс тіліне аударылып, басылды. Ал оның кітабы 80-жылдары шығыпты. Демек, кітапты оқымаған.

– Киноға қарап айтып тұр ғой, сонда…

– Иә, ол комплекстік бригада сол кезде үкіметтің жүргізіп отырған саясаты еді. Ол кезде мектеп бітірген балалардың бәрін малшы болсын деп қойға салды. Оған бәріміз қарсы болдық. «Ата-бабасы қойшы болған екен деп жастар да мал бағуы керек пе? Олардың арасынан ғалым, инженер, механик шықпауы керек пе?» деген дау көтеріліп, содан тоқтады.

Сценарийді Мәскеудің өзі бірнеше рет оқып шығып, сол көріністі қостырды. Қалтай Мұхамеджанов сценарийді бекітіп алып келді. Сол жылы киноның жағдайы елімізде өте қиын болатын. Төрт сценарийдің үшеуі жарамай, жалғыз «Гауһартас» қалған. Камал Смайылов – кино комитетінің төрағасы, Қалтай Мұхамеджанов – бас редактор, Әбіш Кекілбаев – сценарий коллегиясының бас редакторы, Телман Жанұзақов – редактор. Солардың бәрімен күнде жиын, күнде талқылау. Әбден ығырымыз шықты. Ақырында сол көріністі қостық. Шығармадағы қой – арадағы тартысты шиеленістіру үшін себеп қана. Ондай кинодағыдай көрініс шығармада жоқ. Егер сол көрініске таласса, шамасы жетсе, сол эпизодты алдырып тастасын. Риза болар едім. Тура сол жерге келгенде мен киноны қарай алмаймын. Үйден шығып кетем. Парторгтармен жиналыс, Айшамен кездескені жері – бәрі қондырма, ойдан шығарылған дүниелер.

Мен сценарийді талқылау жиынында сол көрініске қарсы болдым. Ол кезде бұл да өтпей қалатын болып тұрды. Бәрі келіп жалынды. Шәріп Бейсенбаев марқұм: «Дулат, осыны қояйықшы. Олар айтқанын істетпей қоймайды. 5-6 минутқа шыдайық. Содан кейін негізгі оқиғаға шығып кетеді ғой. Түсірілім алаңына барған соң, оны басқаша түсірем», – деп, әйтеуір, мені көндірді. Арасында басқа эпизодтар салып, құрастырды. Бәйтен Омаров, Мұхтар Бақтыгереев, Әнуар Боранбаев, Досхан Жолжақсыновтар ойнады. Сөйтіп-сөйтіп, сәл қызықтырақ етіп өткізгендей болды. Бірақ сол көрініс бәрібір дұрыс шықпады.

– Сценарий бойынша түсірілгенде бұдан да жақсы болар ма еді?

– Әрине. Онда Салтанат қайтыс болады. Тастан образы финалда ашылады. Мен Әнуар Боранбаевтың ойнауына қарсы да болған кезім бар. Кейіннен жақсы көріп кеттім. Повесте Тастан екі иығына екі кісі мінгендей алып адам. Екі қапты қолтығына қысып ап, жүріп кете береді. Бұл – дөрекілік. Салтанат – сұлулық.

Менің кейіпкерімнің аты Ыбыш еді. Кейін Тастан деп өзгерттім. Өйткені Ыбыш орысшаға аударғанда «Ибиш» болып, жаман естілетін болды. Әскерге Қайыркен кетіп бара жатады. Анау көшейін деп жатыр. Күз. Көңілсіз сәт. Салтанат қайтыс болған. Бүкіл даланы өзгерткен, әкесінің қатыгездігін де жұмсартқан. Шешесі де бауырмал болған. Әніменен еркелеген қыз. Соны Тастанның түсінбеуі. Тіпті ауырып жатқанда да халін сұрамай: «Әлі жатырсың ба?» деуі. Ол солай тәрбиеленген. Ондай адамдар ауылда әлі күнге дейін бар. Содан Ыбыш әскерге шығарып салуы керек болады. Ыбыш жоқ. Содан әкесі шығарып салады. Қалаш деген станцияда жиын болады. «Ал, енді, балам, Тастан келмеді. Бір жұмысы болып қалған шығар» деп, екеуі екі атқа мініп шығады. Жолда Салтанаттың басына құран оқып шығайын дейді. Молаға жақындаса, басында бір нәрсе шоқиып отыр. Молабүркіт екен деп, үркітейін деп барса, ешқандай молабүркіт емес – Тастан. Әкесі көреді де, Тастанды аяиды. Міне, мен осы махаббатты жаздым. Біздің сүйдім, күйдім деген махаббатымыз оның алдында жіп есе алмай қалады. Осы идеяны шығармады ғой. Кеңес киносында бас кейіпкер өлмеуі керек деген дүние болды. Кинода сондай шала-жансар болып қалады ғой. Сценарий бойынша түсірілгенде әлдеқайда сезімге бай болар еді.

Соңында Тастан сайға түсіп кетеді де, ар жағында екі-үш киіз үй ағараңдап қалады. Дала, мола, әкесінің әжім басқан жүзі, жарынан айырылған Тастан, бала… «Қолда барда алтынның қадірі жоқ, қадіріне жетпедің ғой, балам» дейді әкесі. «Бұл сіздің берген тәрбиеңіз ғой» дейді Тастан. Сол кезде әкесінің айтатын атақты сөзі бар: «Егер де дүниенің бәрі әкенің айтқанындай болып шығатын болса, баланың өз дегені болмаса, мына өмір өзгеріссіз қалмас па еді, балам» деген. Бұл – шығарманың философиялық түйіні. Осылай бітетін еді. Кинода осы сөз қалды. Бірақ шығарманың идеясы бұлдыр боп қалды.

«Алтын тақ» хрестоматиялық деңгейде шыққан

– «Сценарийден – экранға дейін» атты мақалаңызда: «Киноның құндылығы – негізді сценарийде» дейсіз. Қазіргі кездегі кинолар көңіліңізден шыға ма? Кино көресіз бе?

– Көремін, неге көрмейін?! Әсіресе тарихи тақырыптарды көбірек көріп жүрміз. «Қазақ хандығы», «Алтын тақ», оның алдында «Жаужүрек мың бала», «Ер Төстікке» дейін көрдік. Теледидардан «Тар заман» сынды сериалдарды беріп жүр. Соларды көрдім.

Қазір кітап оқып отыруға да уақытың бола бермейді. Сериалдар көп шығып жүр. Оны көрген соң, бастан-аяқ жібермеуің керек. «Сүлеймен сұлтан»  мен «Шыңғыс ханды», «Құбылай ханды» көрдім. Тарихи дүниелерді қалай жазып жатыр екен деген қызығушылық болады. Біз қазір тарихшыл болып бара жатырмыз. Соны қалай түгендеуіміз керек? Несін айтуымыз керек? Қайсысынан сабақ алуымыз керек? Несін үйреніп, несінен жиренеміз – соларды білу үшін де сол сериалдарды көресің.

– Қазір сіз сценарийін жазған «Балуан Шолақ» кинотеатрларда көрсетіліп жатыр екен. Құтты болсын!

– Рақмет. Экранға енді ғана шықты. Сатып алып жатыр. Шымкентке апара жатырмыз. Облыс әкімі шақырды, Арыста, Түркістанда көрсетеміз.

– «Алтын тақтың» сценарийі көңіліңізден шықты ма?

– Смағұл Елубайдың бұл сценарийі өз рамкасында жақсы жазылды деп ойлаймын. Ол заманды суреттеу үшін бұдан артық не табуға болатынын да білмеймін. Мысалы, мен жазсам басқаша жазар едім. Смағұл өз стилінде жазып шыққан. Мұнда бір оқыс оқиғалар жоқ. Перелом дейміз ғой, кино тілінде. Ол болуы керек еді. Біз кейде хронологияның жетегінде бірсыдырғы  кетіп қаламыз. Өзен бірқалыпты ағып жатыр. Кинода ол адамды жалықтырып жібереді. Бірде төмен, бірде жоғары оқиғалар болуы керек. Ерекше бұрылыстар жоқ. Дегенмен қазақтың тарихын жасау үшін қажет. Кино хрестоматиялық деңгейде шыққан. Мүмкін, ол да керек шығар.

Киноның негізінде әдебиет жатуы керек деп ойлайсыз ба?

– Әрине. Жақсы сценарий болмаса, жақсы кино ешқашан шықпайды.Осы кино дегенге «Гауһартастан» бастап араластым. Қаншама кино шықты, бәріміз сценарийге назар аударамыз. «Қазақфильмде» көркемдік кеңестің мүшесімін. Қазір көп араласа бермеймін. Нашар сценарийлер көбейіп кетті де, соларға кейде даңғыл жол ашып бере салады. Мықты сценарийлер жатып қалады. Ақша мәселесі, біреулерінің тіл табысқыштығы маған ұнамайды.

Соңғы кезде «Қазақфильмнің» жағдайы бұрынғыға қарағанда жақсы деуге болады. «Қазақ хандығы» мен «Алтын тақтың» шығуы, «Ер Төстік» пен «Анаға апарар жолдың» түсірілуі жақсы белес деп ойлаймын. Ол да («Анаға апарар жол» – Б.Т), әрине, хронологиялық сипатта. Фактілерден шыға алмай қалған. Кейіпкердің бүкіл өмірін айтамын деп, типтік, тартымды бейне қалыптаспай қалған, финалы адамды сендірмейді. Шешесі өмір бақи ағаштың түбінде күтіп отырғандай болып қалған. Ана деген күтеді ғой. Бірақ фильмде соны дұрыс жеткізбеген. Сонда ана талдың түбінде өмір бақи күте ме? Үйінде күтпей ме? Бала да жалғыз келе салады. Сондай ертегі сияқты болып қалған. Ертегінің өзінің реализмі болады. Сол сақталмай қалған. Мотивация жоқ. Бізге кино саласында әлі де біраз жұмыс істеу керек деп ойлаймын.

– Дәрежан Өмірбаев әдебиет пен киноны мүлде байланыстырмау керек, екеуі екі бөлек дүние деп есептейді.  Сценарийге де әдебиеттің қатысы жоқ деген пікір айтады…

– Иә, Екеуі екі бөлек өнер. «Балуан Шолақты» қанша рет түзеп жаздық. Кино тілі деген бар. Бізде 800-дей жазушы бар. Соның 7-8-і драматург. Оның қаншасы кинодраматург? Бұл саланың спецификалық қиындығы бар. Сахна мен драматургияның жазылмаған заңдылықтары бар. «Абай жолы» мен «Анна Каренинаны» екі сағатқа сыйдырып беріп жатырмыз ғой.

Прозада айтқаныңды кинода айта алмайсың. Көре білуің керек. Артық деталь, параллель деген дүниелерді сезіне алуың керек. Біз бір эпизодты 5-10 минут көрсетіп, көрерменді жалықтырып аламыз. Жарық түсіру шешімдері де, ірі кадрларды алу да кинода үлкен рөл ойнайды. Жақсы ірі кадр түспесе, кино да мәз болмайды. Көзқарас бар. Қазір соған қатты көңіл бөлінеді. Бір қарау арқылы да кейіпкердің бейнесі ашылады.

Драматургияның өзін біз әлі дұрыс түсінбейтін сияқтымыз. Бір ситуация болды ма, содан әрі оқиға дамуы керек. Біздікілер баяғы оқиғаларды еске ала салады. Сахнаға шығара салады. «Алтын тақ» пен «Қазақ хандығы» көп жерінде ұқсас болып кетеді. Содан кейін біздің қазақ киноларындағы басты кемшілік – түлкі тымақтарын шешпей-ақ қойды. Шілде шырқырап тұрады. Ана жақта біреулер суға түсіп жүреді. Бұлар кәдімгі саптама етік, жағалы ішік, түлкі тымақ киіп жүреді. Құрттап, биттеп кетті ғой, құдай-ау. Қазақтың жазғы желбегейлері қайда? Осы «Балуан Шолақты» түсіргенде режиссерге айттым: «Осы біз қазақты түсіргенде азып-тозып бара жатқан қазақты түсіреміз. Малақайлары қисық, үстері алба-жұлба. Қирап тұрған үй. Жалғыз-жарым киіз үйлер. Шындап қарайтын болсақ, қазақ олай өмір сүрген жоқ. Ғалияның сән салоны болған. Саудамен айналысқан. Күймемен жүрген. Қалада тұрған. Кезіндегі салынған тамдар әлі бар. Біз осыларды неге көрсетпейміз?» дедім. Жазғы киімдерінің түрін, тіпті жазып та бердім.

Оны қай жерден алып жаздыңыз?

– С.Мұқановтың «Балуан Шолағын» оқысаң, сонда қандай киім кигендеріне дейін жазады. Соларды жаздым. Ғалияның етігін қалай суреттейді. Балуан Шолақтың киім кию үлгісін жазады. Біздің осылай қысы-жазы түлкі тымақ кигізіп қоятынымызды біліп, жазып кеткен шығар, жарықтық. Құлан жортпас даланы көрсетеміз ылғи. Онда қандай мәдениет бар?!

– Жалпы, кино сіздің ойыңыздан шықты ма?

– Шықты. Нұргелді жақсы режиссер екен, алғашқы фильмі болған соң күдіктеніп едім. Бірақ олай емес екен. Қазаққа жаңа режиссер келді. Тарихи шындыққа, өмірге жақсы анализ жасай алады. Ең бастысы, атмосфера тудыра алады. Режиссер ретінде бұл оның қолынан келеді екен. Актерлерді де мықты таңдаған.

– Кинопрокаты қалай болып жатыр?

– Кинопрокатқа алдында түнгі сағат 12-ге қойыпты. Соны әзер дегенде сегіз жарымға жылжытып едік, екі зал толық адам көріпті. Тіпті сыймай қалыпты. Қазақ киносына осыларда қарсылық бар. Себебі мұнда бәрін басқаратын америкалықтар. Тек қазақ жігіттерін директор етіп қойған. Не қазақ, не орыс емес. Қазаққа жаны ашымайды. «Алатау» кинотеатрын бұзып тастап, орнына «Макдональс» салды. Кинотеатрлардың бәрі біздің қолымыздан шығып бара жатыр. Оның себебі – өздеріне тәуілді қылу. «Балуан Шолақты» Есентай-Моллда көрсету үшін 10 миллион теңге сұрапты. «Оған сонша ақша бергенше, кино түсірмейміз бе?» дейді  біздің продюсер. Содан керегі жоқ дедік. Оның үстіне «қазақ киносына ешкім келмейді, патриоттық тақырыпқа, тіптен» депті. Сонда біз өз жерімізде отырып, өз киномызды ақша төлеп көреміз бе? Міне, бұл үлкен мәселе. Біз осыны көтеруіміз керек.

«Чаплин» кинотеатрында көрсету үшін продюсер 800 мың теңге төледі. Бұл не? Неге біз оларға толық ерік беріп қойдық? Біз мемлекет емеспіз бе? Біздің шекарамызда тұрған дүниенің бәрі Қазақстанға бағынуы тиіс. Егер де солар үкіметке қарсы бірдеңе десе, біздікілер оны бірден жауып тастайды. Оған заң табады. Ал ұлттық мүддеге келгенде ешқандай заң жоқ. Мен осыған түсінбеймін. Бұл қазақ өнеріне теріс көзқарас.

Кітап дүкендерін айтайық. Менің Мәскеуден шыққан төрт томдығымды 18 мың деп бағалап қойыпты. Кім алады оны? Менің өзімде ондай ақша жоқ. Жастар тіпті маңына жоламайды. Ресейдің кітаптары тұр, 500-600 теңге. Неге олай? Ол алмасын деген сөз. Төрт томдықтың бағасы төрт-ақ мың. Осындай бәлелер жасап қойдық. Ал кітап дүкенінің иелері қандай баға қойсақ та өзіміз білеміз дейді.  Біздің елімізде мәселе көбейіп барады. Өзімізді өзіміз билеуден қалып барамыз.

– Соңғы кезде не оқып жүрсіз?

– Мен көбіне кітаптарды қатар оқи беремін. Карамзиннің Азияға қатысты жерлерін теріп оқып жатырмын. Ол тарихты көп бұрмалаған. Патша үшін жазған. Пушкиннің өзі «Борис Годуновты» содан алып жазды. Державинді де қайта оқып жатырмын. Қазақстанда ең көп болған адам. Орынборда оқыған. Пугачев көтерілісін басуға қатысқан. Сонда қазақтар туралы көп жазған. Жақсы да, жаман да айтқан. Қазақтар туралы саяхатшылар, журналистер, тарихшылар көп жазған. Басқа жазғандар бар ма? Соны да теріп отырмын. Және өзіме жаңалық аштым. Оны мақала етіп жазғалы отырмын. Екатерина ІІ біз туралы ертегі жазыпты. Бізді ылғи татар, қырғыз деп келді. Бұның ертегісін де тұңғыш рет қырғыз-қайсақ ханы деп жазған. Жәңгір хан туралы. Өзінің немересі Александр І бес жаста болғанда ертегі айтып, осыны жазыпты. Соны оқып таңғалдым. Сюжеті өте қызық. Лесковтың «Дурачогын» оқыдым. Гребенщиков деген жазушыны аштым. Оның өзі Алтайда туған. Атасы қазақ. Оның қызы орысқа тұрмысқа шығып, өзі орыс болған. 1890 жылдары Америкаға кетіп, қазақ тақырыбына тұңғыш роман арнаған. Атақты жұтты жазған. Ондай суреттеу қазақ жазушыларында жоқ. Үлкен махаббатпен жазады. Соны жазған соң қудаланып, шетелге кетіп қалған. Оны Буниннің кезінде Нобель сыйлығына ұсынған. Бунинге кедергі келтірмейін деп, кандидатурасын өзі алып тастаған. 1935 жылдары қайтыс болған.

Екатеринаның «Пилица» деген ертегісінің сюжетімен Державин поэма жазған. Бір-бірімен байланысты дүние. Бізді түгел татар дейді. Жәңгір ханның Пензаға барып садақ ататын жері, құлдарына қарым-қатынасы бар. Пилица – латын тілінде «бақыт» деген мағына береді. Осыларды көбірек оқып жатырмын. «Бақшасарай фонтанын» қайта оқыдым. Сол туралы пьеса жазсам ба деп ойладым. Тура біздің өмір суреттелген. Әлде Екатерина ІІ ертегісінің желісімен авторы деп өзін қойып, балаларға арнап пьеса жазып берсем бе екен деп ойланып жүрмін. Бұл қызық болар еді.

– Не жазып жүрсіз?

– Пушкин туралы мақала жазып жатыр едім, оны тоқтаттым. Шекспир туралы мақала жазуым керек болып, соны бастадым.

Соңғы кезде көңіліңіз толған жас жазушы бар ма?

– Жақында Сәкен Сыбанбайдың әңгімелерін оқыдым. Ауыл әңгімесі біздің кезімізбен біткен шығар деп ойлаушы едім. Әлі бар екен. Ауыл өмірін, бүгінгі өмірді жақсы біледі. Асқар Алтай, Нұрғали Ораздар бар, өзімнің шәкіртім. Олар жас деп айтудан өтіп кетті-ау деймін. Содан кейін Мейіржан Жылқыбай деген жас шәкіртім бар.

-Әңгімеңізге рақмет.

Сұхбаттасқан Бағашар ТҰРСЫНБАЙҰЛЫ

Фото: ruh.kz                                                                             

Алматы қаласы туралы жаңалық оқу

Comments are closed.